TOM FORDBois Marocain

Bois Marocain (2022)-ը հին մագաղաթի մասին է, որը գտնվում է Մարոկկոյի լեռների թուջա ծառերի ավազների և արմատների մեջ։ Այն շշնջում է ոչ թե ձայնով, այլ փայտային շնչով՝ կծու, խորը, կանաչ՝ ինչպես արմավենիների ստվերը կեսօրվա տապին։ Սկզբում թարմության մի փայլատակում կա. գիհին թափանցում է օդը և վարդագույն պղպեղը՝ ինչպես արևի արտացոլանքը բրոնզի վրա։ Սա լեռներում առավոտ է, որտեղ քամին բերում է սոճու ասեղների, վայրի խոտի և արևով տաքացած քարերի բույրը։ Ապա այն ավելի խորն է դառնում։ Սիրտը Ատլասի մայրի է։ Հզոր է, ինչպես հարյուրավոր ձմեռներ անցած ծառի բունը։ Դրա բույրը փայտից և ժամանակից կառուցված վանքի լռությունն է։ Այն խիստ է, բայց ոչ սառը։ Այն խոսում է այնպես, ինչպես խոսում է ծերունին՝ լռության նկատմամբ հարգանքով։ Հիմքը հողի հպում է։ Հայիթիական վետիվերը և ավստրալիական սանդալափայտը ստեղծում են դարեր առաջ եկող արմատների զգացողություն։ Այս նոտաները մարող կրակի ջերմությունն են և հին աղոթքների ծուխը։ Bois Marocain 2022-ը չի գոռում։ Այն նման է անվերնագիր գրքի վրա կաշվե կազմի։ Այն կրում են ոչ թե ցուցադրության, այլ հիշողության համար։ Որպեսզի առավոտյան՝ խաչմերուկում գտնվող սրճարանում կամ գրքերի մեջ գտնվող գրասենյակում, մեկը ներշնչի և հանկարծ տեսնի մի բնապատկեր, որը երբեք չի եղել... բայց որը դարձել է բնիկ։